Bij de bakker hingen ze al sinds maandag. Hartvormige koekjes met "Voor de liefste mama" in roze suikerletters. Een display vol slingers. En als toetje: een speciale Moederdag-bakker-ontbijt-doos van negenentwintig euro, inclusief mini-stroopwafel en bloemetje. Op het kaartje stond: "Want zij verdient het."

Ik bleef even staan. Niet omdat ik iets wilde kopen. Maar omdat ik dacht: zij wie?

De vrouwen die de bakker niet noemt

Voor wie is Moederdag eigenlijk? Voor de vrouwen wiens moeder al jaren weg is en die elk jaar weer denken: was er maar één bloem die ik nog kon brengen. Voor wie nooit moeder werd, en het ook niet meer wordt, en dat allang heeft geaccepteerd, maar voor wie de bakkersdisplay toch even prikt. Voor de moeders die op het schoolplein dapper "geeft niks hoor" zeggen als hun kind als enige zonder zelfgemaakte tekening thuiskomt, maar 's avonds in bed alsnog even moeten slikken.

Voor moeders met kinderen die niet meer praten, om redenen die te lang zijn voor een blog. Voor stiefmoeders die hopen op een berichtje, en zich daarna twee dagen schamen dat ze erop hoopten. Voor de mama's die het allemaal wél goed hebben gedaan, en die het toch in de spiegel even niet zien.

Ik kan het rijtje nog wel een tijdje doortrekken. Want het zijn er meer dan we denken. En de bakker bedoelt het goed, maar ik vermoed soms dat het marketingplan iets minder ingewikkeld is dan het echte leven.

Wat zorg geven echt is

In yoga praten we vaak over zorg. Voor je lichaam. Voor je adem. Voor jezelf. En wat me elke keer weer opvalt: die zorg is niet iets dat je vraagt en dan krijgt. Het is iets wat je oefent. In hoe je naar jezelf kijkt als iets niet lukt. In hoe je tegen jezelf praat als de spiegel niet meewerkt. In of je doorgaat als je moe bent, of even durft te stoppen.

Mensen die goed zijn in zorgen voor anderen, krijgen niet automatisch zorg terug. Dat is een van de oneerlijkere wetten van het universum. Het werkt niet als een digitale spaarkaart. En precies daarom is Moederdag voor zoveel vrouwen lastig: omdat ze de hele week, het hele jaar, hun leven lang aan het zorgen zijn voor iemand. En op deze ene zondag wordt er gevraagd of ze het ook even kunnen ontvangen. En dat blijkt moeilijker dan iemand vooraf had ingeschat.

Ik bak mijn eigen zondag

Ik schrijf dit als iemand die op zondag geen moeder meer kan bellen, geen eigen kind heeft om iets van te verwachten, en toch elk jaar een scheve tekening krijgt van een bonus-kleinkind dat me "oma" noemt en laat blijken dat ik er ben. Stiefmoeders worden op deze ene zondag in mei meestal overgeslagen, in mijn geval gelukkig niet. En dat is genoeg om de bakker met opgeheven hoofd voorbij te lopen.

Een kop koffie zetten zonder reden. Vijf minuten op je matje liggen zonder programma. Naar een wandeling gaan in plaats van naar een familielunch waar je al weken tegenop ziet. Allemaal vormen van zorg. Allemaal even geldig als dat hartvormig koekje.

Want zorg geven aan jezelf is ook moederen. Op een dag die volgens de bakker over iets anders gaat.

Relax, lach & blijf vooral genieten,

Sandy