Het was laat. Mijn thee was koud geworden.

Ik zat achter mijn laptop en realiseerde me dat ik al een kwartier had nagedacht over wat ik had moeten zeggen in een gesprek dat twee uur geleden voorbij was. Dat is mij wel toevertrouwd. Retroactieve perfectie als hobby.

Eigenlijk zou ik meer in het moment moeten leven, dacht ik.

Dus deed ik wat je doet als je een vraag hebt en te moe bent om een boek te pakken. Ik opende een chatvenster en typte mijn vraag.

"Hoe leef ik meer in het nu?"

De AI antwoordde meteen. Prachtig geformuleerd. Systematisch, met aandacht voor detail. Ademen. Aanwezig zijn bij je zintuigen. Je gedachten observeren zonder erin mee te gaan. Kleine momenten bewust opmerken: het geluid van een lepel in een mok, de warmte van je handen, het licht dat verandert.

Ik las het. Knikte.

En dacht: dit wist ik al.

Niet als zelfkritiek, meer als constatering. Dit is het soort inzicht dat ik al jaren lees, onderwijs en min of meer vergeet op de meest onhandige momenten. Op de mat klopt het volledig. En dan sluit ik de yogazaal af en ben ik vijf minuten later alweer in mijn hoofd.

Maar de ironie was nu pas echt zichtbaar.

Ik had een machine gevraagd hoe ik aanwezig kon zijn. Terwijl ik achter glas zat, naar verlichte letters keek en mijn thee steeds kouder werd. Terwijl de keuken stil was. Terwijl er buiten een fiets stond die al weken op dezelfde plek staat en waarvan ik me opeens afvroeg van wie hij eigenlijk is.

Dát was het moment. Niet het antwoord van de AI.

Die koude thee. Die stille keuken. Die vreemde fiets.

Wat yoga vijfduizend jaar probeert duidelijk te maken, past niet in een chatvenster. Het past ook niet in een blog, als ik eerlijk ben. Het zit niet in woorden. Het zit in je lijf, op je mat, aan je keukentafel, precies op het moment dat je besluit om even niet ergens anders te zijn.

Ik deed mijn laptop dicht. Dronk de koude thee op. Keek naar de fiets.

Was er even.

Was eigenlijk best goed.

Relax, lach & blijf vooral genieten,

Sandy