Het plan was perfect.

Een mini-retraite in mijn eigen tuin. Geen hotel, geen bos, geen dure kuurplaats in de Ardennen. Gewoon de achtertuin, een stapel kussens, een kop thee en de beslissing om een dag echt aanwezig te zijn. Stilte, natuur, adem. Doe maar alsof je weg bent.

Ik had zelfs een schema gemaakt…..Dat had ik beter niet kunnen doen.

Om half tien begon de buurman met zijn grasmaaier. Niet het rustige, nonchalante type, maar een grasmaaier van iemand die er werk van maakt: Systematisch, vol overgave en vlakbij het hek.

Om kwart over tien piepte mijn telefoon, 2 keer.

Om elf uur was mijn hond ervan overtuigd dat mijn meditatiekussen een aanval op zijn territorium was en moest worden onderzocht, omcirkeld en daarna gebruikt als hoofdkussen.

En ik? Ik zat te denken. Aan de vergadering van gisteren die in naam al geen vergadering meer heette maar dat in de praktijk nog wel was. Aan een mail die nog steeds openstond. Aan die stad waar ik al drie jaar "binnenkort" naartoe ga.

Niet aanwezig. Niet stil. Helemaal in mijn hoofd.

Ik keek naar de grasmaaier, de hond en mijn telefoon en dacht: Oh. Dit is precies waarom mensen op retraite gaan. Ze denken dat stilte ergens anders is. In een klooster, in een safaripark of in dat yogacentrum met infinity pool en meditatiepaviljoen.

Maar alles wat je normaal ontvlucht, gaat gewoon mee. De gedachten over gisteren, de zorgen over morgen, de neiging om "even snel" iets te checken. Die passen in elke koffer, gaan mee in elk vliegtuig en kennen de weg naar elk meditatiekussen.

Het stille moment bestaat niet als iets wat ergens op je wacht. Je maakt het zelf; in de chaos, mét de grasmaaier aan en de hond die je kussen heeft ingepikt.

En ergens, tussen de buurman en de grappig beledigd kijkende hond, was er een moment. Klein, onverwacht en maar héél even.

Stilte. Echt.

Juist omdat ik het niet meer verwachtte.

Dat is het geheim van meditatie dat ze je nooit vertellen: het werkt pas als je niet meer aan het wachten bent op het werken.

En dat kun je thuis ook. Grasmaaier en al.

Relax, lach & blijf vooral genieten,

Sandy