Er is een lijst. Iedereen die werkt heeft er zo een. Dingen die je echt een keer wilt doen, die er echt toe doen, maar die nooit bovenaan komen omdat er altijd iets urgenters tussendoor schuift. Een nieuwe brochure die beter kan. Een les die ik al maanden wil herschrijven omdat ik hem inmiddels scherper voor me zie. Geen brandjes. Gewoon goed werk dat rustig ligt te wachten op een moment dat het uitkomt.

Dat moment komt nooit. Behalve op één dag per jaar. De laatste werkdag voor de vakantie.

Want dan wordt die lijst wakker. En niet een beetje. Ineens staat alles rechtop en roept door elkaar heen dat het nu moet. Vandaag. Voor je vertrekt. Die brochure die al sinds het voorjaar prima kon wachten, kan opeens geen week langer. Die les die maanden geduldig bleef liggen, moet natuurlijk juist deze middag herschreven worden. Alsof mijn hoofd een denkbeeldige deadline op alles heeft geplakt, en die deadline is toevallig het moment waarop ik de deur achter me dicht wil trekken.

Maanden geduld, en dan opeens spoed

Het rare is: het is geen onzinwerk. Dat is nou juist het punt. Als het flauwekul was, kon ik het makkelijk laten liggen. Maar het zijn precies de dingen waarvan ik weet dat ze de moeite waard zijn. En daarom lukt het me niet om ze los te laten op het slechtst denkbare moment.

Dus daar ga ik. Ik begin aan de brochure, want ik heb nog even. Halverwege bedenk ik dat ik die tekst eigenlijk niet kan afmaken zonder eerst die les erbij te pakken. En als ik dan toch in dat bestand zit, kan ik net zo goed dat ene stuk aanpassen dat me al een tijd dwarszit. Van het een komt het ander, en voor ik het weet zit ik op de laatste middag drie dingen tegelijk half te doen, terwijl ik ze de afgelopen maanden niet één keer heb aangeraakt.

En de klok tikt, terwijl er niemand wacht. Er is geen klant die op me rekent en geen datum die nadert. De enige die vindt dat het af moet voor de vakantie, ben ik. Ik heb mezelf een spoedopdracht gegeven waar niemand om heeft gevraagd, en ik voer hem ook nog eens plichtsgetrouw uit.

Afronden is iets anders dan alles afhebben

Ergens tussen dat halve werk door dacht ik aan de mat. Aan de eindontspanning, die ene houding waarin je niks meer hoeft. Die werkt omdat je op een gegeven moment stopt. Je gaat liggen en de les is voorbij. Je maakt hem niet alsnog vanuit je rug even af omdat je toch al bezig was.

Misschien heeft een werkweek dat ook nodig. Een moment waarop je gewoon besluit dat het klaar is voor nu. Alles is niet af, en dat wordt het ook niet. Toch zijn afronden en alles afhebben twee verschillende dingen, en een vakantie begint pas als je dat tweede durft los te laten.

De brochure ligt er nog. De les ook. Ze hebben maanden gewacht, ze redden die twee weken heus ook nog wel. En ik? Ik ben degene die eindelijk de laptop dichtdeed en accepteerde dat mijn hoofd zich had vergist in de deadline.

Relax, lach & blijf vooral genieten,

Sandy