Ik doe het. Ik weet dat ik het doe. Ik doe het toch.

Niet altijd bewust. Soms is het iets groots, zoals die ene yogadocent op Instagram die elke dag een foto plaatst van een perfecte handstand met de tekst "gewoon even snel tussen twee vergaderingen." Maar meestal zijn het de kleine dingen. De souplesse van de deelnemer naast me, de nieuwsbrief van een collega die net wat vlotter klinkt, het gevoel dat anderen het rustiger hebben, makkelijker loslaten, soepeler bewegen.

Je bent aangenomen voor een baan die je nooit hebt aangevraagd.

Vergelijkingsmanager (m/v), full-time, geen contractbeëindiging mogelijk.

We zijn er als soort op gebouwd; het vergelijken zit er diep in, ooit bedoeld als overlevingsstrategie, teruggekomen als tijdverdrijf op een scherm. Kijken hoe anderen het doen, inschatten of jij meekomt. En terwijl je dat inschat, denk je al niet meer aan jezelf maar aan het verschil.

Dat verschil is bijna altijd ongunstig.

Want je vergelijkt je zwakste punt niet met iemand anders haar zwakste punt. Je vergelijkt je binnenkant met hun buitenkant. Je echte twijfels met hun gepolijste plaatjes. En dan is de conclusie altijd hetzelfde: zij heeft iets wat ik niet heb.

Yoga heeft hier een nuchter antwoord op: het is allemaal maya. Illusie. Jij bent niet haar mat. Zijn inversie zegt niets over jouw wervelkolom. Die veertigduizend volgers meten niets waar jij wat aan hebt.

Dat helpt even.

En dan scroll je toch weer door.

Wat ik er inmiddels over weet, na jaren op de mat en jaren voor de klas: je kunt deze baan niet opzeggen. Maar je kunt je uren wel inkorten. Je kunt het merken. Op het moment dat je denkt "zij kan dat beter" kun je een stap achteruitzetten en denken: Oh, dáár ben ik weer.

Niet stoppen, maar merken.

De ruimte tussen "ik zie haar handstand" en "ik hoor mezelf denken dat ik tekortkom" is klein. Maar hij bestaat. En in die ruimte zit meer vrijheid dan welk volgersaantal ook.

Jij bent niet haar handstand.

Dat is eigenlijk best bevrijdend als je er even bij stilstaat.

Of lachwekkend. Want je hebt jezelf net betrapt op vergelijken terwijl je las over niet vergelijken.

Dat is ook prima.

Relax, lach & blijf vooral genieten,

Sandy